Είναι μεγάλο ρίσκο για τον εν διαστάσει σύζυγο να μπορεί και να μην παίρνει συναινετικό διαζύγιο?

Καλημέρα, σήμερα θα γράψω για το συναινετικό διαζύγιο και συγκεκριμένα για τον εν διαστάσει σύζυγο που θέλει, αλλά καθυστερεί αδικαιολόγητα να πάρει συναινετικό διαζύγιο.

'Οπως γνωρίζετε όλοι και από προηγούμενα μου άρθρα το συναινετικό διαζύγιο πλέον βγαίνει πολύ γρήγορα. Συγκεκριμένα κατ΄άρθρο 1441 A.K. μετά από 10 μέρες από την υπογραφή των συμφωνητικών για την λύση του γάμου, την επιμέλεια, την επικοινωνία και τη διατροφή των ανήλικων τέκνων γίνεται η συμβολαιογραφική πράξη συναινετικής λύσης του γάμου και από της καταχωρήσεώς της  στο αρμόδιο ληξιαρχείο έχει λυθεί ο γάμος.

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ο εν διαστάσει σύζυγος μπορεί να πάρει συναινετικό διαζύγιο γιατί έχει συμφωνήσει με τη σύζυγό του και μάλιστα αρκετές φορές δεν υπάρχουν καν παιδιά και η μόνη συμφωνία που πρέπει να κάνει είναι για τη λύση του γάμου με συναινετικό τρόπο. Στις περιπτώσεις αυτές ο εν διαστάσει σύζυγος δεν προχωράει για διάφορους λόγους στο συναινετικό διαζύγιο που μπορεί να είναι από αμέλεια, από οικονομικούς λόγους κλπ. Δεν προχωράει  άμεσα στο συναινετικό διαζύγιο, παρότι είναι γρήγορο και παρότι είναι προς το συμφέρον του.  

Τι πρέπει να γνωρίζεις για την άδεια αποποίησης κληρονομίας ανηλίκου

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στις περιπτώσεις αποποίησης κληρονομίας ανηλίκου ώστε να μην παρέλθει η προθεσμία αποποίησης. Θα πρέπει να γνωρίζετε τα ακόλουθα σχετικά με αυτήν την αποποίηση:

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1710, 1711, 1846, 1847, 1848 και 1856 ΑΚ συνάγονται τα ακόλουθα: 

α) κατά το χρόνο του θανάτου προσώπου η περιουσία του επάγεται αυτοδικαίως στους κληρονόμους του, οι οποίοι μπορούν να την αποποιηθούν μέσα σε προθεσμία τεσσάρων μηνών, που αρχίζει από τότε που έμαθαν την επαγωγή και το λόγο της,

 β) η αποποίηση αυτή γίνεται με δήλωση στη γραμματεία του δικαστηρίου της κληρονομίας (βλ. και άρθρο 812 ΚΠολΔ). Η προθεσμία της αποποίησης τρέχει, εφόσον ο νόμος δεν διακρίνει, και κατά προσώπων ανίκανων προς δικαιοπραξία, όμως αυτή αναστέλλεται κατά τη ρητή διατύπωση του άρθρου 1847 παρ.3 ΑΚ για τους ίδιους λόγους που αναστέλλεται και η παραγραφή σύμφωνα με τα άρθρα 255 επ. ΑΚ, που εφαρμόζονται αναλογικά. Σ’ αυτήν την περίπτωση η προθεσμία του άρθρου 257 παρ.2 ΑΚ είναι τεσσάρων μηνών (βλ. ΑΠ 338/2004 δημοσίευση ΝΟΜΟΣ 2004. 351002, ΑΠ 493/2003 δημοσίευση ΝΟΜΟΣ 2003. 336314). 

Η διατροφή συζύγου και η ένσταση διακινδύνευσης διατροφής

Τι ισχύει για την διατροφή του/της συζύγου και πότε μπορεί να απορριφθεί ως αόριστη η ένσταση διακινδύνευσης  του /της εναγομένου/νης συζύγου?

"Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1389 και 1391 ΑΚ, όπως έχουν μετά το Ν. 1329/1983, προκύπτει ότι, ενόσω υπάρχει ο γάμος, έστω και αν έχει διασπασθεί η έγγαμη συμβίωση, η διατροφή είναι συνέπεια της υποχρέωσης συνεισφοράς στις οικογενειακές ανάγκες (ΟλΑΠ 9/1991 ΕλλΔνη 33. 1429), που θεσπίζεται με την πρώτη από τις ανωτέρω διατάξεις και δεν εξομοιώνεται με τη συνηθισμένη διατροφή από το νόμο που ρυθμίζεται από τα άρθρα 1485 επ. ( ΑΠ 676/2000 Δνη 41. 1597 ). 

Η μη εξομοίωση της αξιώσεως διατροφής μεταξύ συζύγων προς τη διατροφή από το νόμο εκδηλώνεται και στο ότι η υποχρέωση διατροφής του οφειλέτου συζύγου προς τον δικαιούχο σύζυγο, που διέκοψε από εύλογη αιτία τη συμβίωση, εξακολουθεί να υπάρχει, έστω και αν θέτει σε κίνδυνο τη διατροφή του υποχρέου (άρθρο 1492 σε συνδυασμό με άρθρο 1489 παρ. 2 ΑΚ), εκτός αν υπάρχει άλλος υπόχρεος που θα μπορούσε να καταβάλλει τη διατροφή αυτή (άρθρο 1491 ΑΚ βλ. και ΑΠ 1382/2000 Δνη 42.687, ΑΠ 804/1994 ΕλλΔνη 37. 97).