Μπορεί να ανατεθεί από το δικαστή η αποκλειστική επιμέλεια ανηλίκου τέκνου στον ένα γονέα με βάσει την πρόσφατη νομολογία στις εξής περιπτώσεις:
1. αν συντρέξει σπουδαίος λόγος, που εγκυμονεί κινδύνους για το ανήλικο παιδί (περίπτωση κακοποιητικού, ψυχικά διαταραγμένου ή παντελώς αδιάφορου γονέα) ή
2. αν συντρέξει πραγματική αδυναμία άσκησης της συνεπιμέλειας από τον ένα γονέα, λόγω της μόνιμης μετεγκατάστασης του παιδιού σε άλλη πόλη ή χώρα.
Αν δεν συνέτρεχε κάτι από τα παραπάνω και εν τούτοις το δικαστήριο έδινε αποκλειστική επιμέλεια στον ένα γονιό τότε ο δικαστής θα υπερέβαινε τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και θα ερμήνευε ή και θα εφάρμοζε εσφαλμένα το άρθρο 1514 του Α.Κ. Το "βέλτιστο συμφέρον του τέκνου", που αποσκοπεί στην ανάπτυξη του ανηλίκου σε μια ανεξάρτητα και υπεύθυνη προσωπικότητα είναι η κατευθυντήρια γραμμή για την άσκηση της γονικής μέριμνας, στην περίπτωση διαφωνίας των γονέων του τέκνου και προσφυγής τους στο δικαστήριο.
Γνώμονας του δικαστηρίου για τη σχετική απόφαση επιμέλειας θα πρέπει να είναι μόνο το βέλτιστο συμφέρον του ανήλικου παιδιού, όπως τούτο κρίνεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση χωριστά, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε υπόθεσης.
Τι εννοείται με το όρο βέλτιστο συμφέρον τέκνου?
Δικηγορος Καβαλας - Αρθρα, νομικες συμβουλες.