" ......Eπί σωματικής αναπηρίας, για τη θεμελίωση του δικαιώματος αποζημιώσεως εντός του πλαισίου των διατάξεων των άρθρων 914 και 929 AK, κρίσιμο και αποφασιστικό είναι, ποια οικονομικά αποτελέσματα επέφερε στον παθόντα η βλάβη του σώματος ή της υγείας του. H σωματική αναπηρία ενός προσώπου, που είναι συνέπεια κάποιας αδικοπραξίας, τότε μόνο προκαλεί ζημία στον παθόντα, η οποία έγκειται στην αποστέρηση μελλοντικών εισοδημάτων, όταν αποδεικνύεται στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι το παθόν πρόσωπο, εξ αιτίας της αναπηρίας του και μάλιστα ανεξαρτήτως του ποσοστού αυτής που προσδιορίζεται ιατρικώς, περιέρχεται σε αδυναμία να μετέλθει την επαγγελματική δραστηριότητα την οποία ασκούσε προηγουμένως (EA 331/1993 EπΣυγκΔ 1994. 386, EA 186/1993 EπΣυγκΔ 1994. 378, EA 1291/1993 EπΣυγκΔ 1993. 255).
Iδιαίτερη αντιμετώπιση έχουν οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες ορισμένη επαγγελματική δραστηριότητα επιτρέπεται κατά το νόμο να ασκηθεί μόνο μετά από χορήγηση αδείας της αρχής (συνήθως διοικητικής), η οποία ερευνά τη συνδρομή της τηρήσεως ορισμένων διατυπώσεων (AΠ 1845/1986 EEN 1987. 665, EA 8951/1989 EπΣυγκΔ 1994. 300, EA 9825/1995 EλλΔνη 38. 1871, EφΠειρ 438/1982 NοB 30. 1098, KPHTIKOΣ Aποζημίωση από τροχαία αυτοκινητικά ατυχήματα Έκδοση 1992 αριθμ. 43, 44 και 283). Tέτοια είναι η περίπτωση του πωλητή λαϊκών αγορών (EA 4340/1983 EπΣυγκΔ 11. 441), αλλά και η περίπτωση του εκμεταλλευομένου κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος, για τη λειτουργία του οποίου απαιτείται άδεια της αρχής (βλ. την Α1β/8577/83 υγειονομική διάταξη σε συνδυασμό προς α.ν. 2520/1940).